AC. „9 minut” — czas, jaki niemiecki żołnierz miał dla każdego francuskiego jeńca w pokoju nr 6

Wiosną, w regionie Compiègne, szary budynek administracyjny o surowym wyglądzie został dyskretnie przekształcony w ośrodek odosobnienia podlegający niemieckim władzom. Oficjalnie, jak wynika z powojennych dokumentów z okresu okupacji, był to jedynie punkt tranzytowy – miejsce selekcji przed transportem do większych obozów, zlokalizowanych w Niemczech lub Europie Wschodniej.

Jednak, jak to często bywało w czasie okupacji, rzeczywistość dalece wykraczała poza biurokratyczne zapisy w rejestrach. Między kwietniem a sierpniem 1943 roku, za grubymi murami i wąskimi oknami – umieszczonymi zbyt wysoko, by cokolwiek przez nie dostrzec – w niemal całkowitym milczeniu prowadzono zorganizowane działania mające na celu odczłowieczenie więźniów. W takich właśnie okolicznościach, 12 kwietnia 1943 roku o świcie, w swoim rodzinnym mieście Saint-Leu, aresztowano dwudziestoletnią wówczas Elise Martilleux.

Córka kowala i szwaczki, dorastała w skromnym domu, do którego przylegał warsztat ojca; rytm życia wyznaczały tam regularne uderzenia młota w kowadło. Jej ojciec zginął w czerwcu 1940 roku, podczas francuskiego odwrotu, na drodze zatłoczonej uchodźcami uciekającymi przed niemiecką ofensywą. Od tamtej pory Elise wraz z matką utrzymywały się, szyjąc mundury dla administracji okupacyjnej.

Była to praca podjęta nie z przekonania, lecz z konieczności – w kraju dotkniętym rekwizycjami i dotkliwymi brakami zaopatrzenia. Rankiem, jeszcze przed wschodem słońca, do drzwi zapukało trzech niemieckich żołnierzy. Jako powód aresztowania podali donos o posiadaniu nielegalnego odbiornika radiowego – oskarżenie w tamtym czasie powszechne, często wykorzystywane jako pretekst do arbitralnych zatrzymań.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *