Był rok 1885. Hrabstwo Harland w stanie Kentucky było wciąż surowym, na wpół zaludnionym terenem. We wschodniej części stanu, gdzie Appalachy kryją w swoich dolinach małe społeczności, znajdowała się skromna osada Cumberland.
Nazwisko Norah Callahan należy do tego miejsca, choć nie znajdziemy go w wielu oficjalnych dokumentach. To, co wydarzyło się w jej domu, zostało, według wszelkich relacji, celowo zatajone. Akta zginęły, zeznania zatarły się, a strony sądowe po prostu urywają się w pół zdania.
Zachowało się kilka listów, dziennik wiejskiego lekarza i ciąg zapisków, których zakończenie jest zbyt oczywiste. Połączone w całość, opisują coś, co nigdy nie zostało satysfakcjonująco wyjaśnione.
Posiadłość Callahanów znajdowała się około czterech mil na północny wschód od Cumberland, gdzie Willow Creek Road zanikała, a las liściasty piął się w górę. Posiadłość znajdowała się na niewielkim płaskowyżu z widokiem na dolinę, częściowo zasłonięta od drogi kępą starych dębów.
Z rejestrów gruntowych z 1878 roku wynika, że Thomas Callahan kupił 40-akrową działkę od Cumberland Coal and Timber Company. Lokalni bankierzy uznali cenę za zaskakująco wysoką. Sugerowała ona albo duże pieniądze, albo szczególne pragnienie posiadania tego konkretnego kawałka ziemi.
Norah miała 32 lata w 1885 roku i była wdową mieszkającą w dwupiętrowym domu na skraju miasta. Jej mąż, Thomas, podobno zginął trzy lata wcześniej w wypadku górniczym. Takie wyjaśnienie podano sąsiadom i wpisano do ksiąg parafialnych.
Sam dom budził zdziwienie. Został zbudowany w stylu federalnym, z symetrycznymi oknami i centralną salą, pośród krajobrazu prostych chat z bali. Był to pierwszy z wielu osobliwości, na których później skupili się badacze.
Zapisy Kościoła Metodystycznego w Cumberland podają datę śmierci Thomasa Callahana: 17 listopada 1882 roku. Nie podano nazwiska żadnej kopalni. 20 listopada odbyły się uroczystości pogrzebowe, którym przewodniczył pastor Thornton.
Stowarzyszenie Górników nie odnotowało jednak w tym tygodniu żadnego śmiertelnego wypadku. Nikt tego wtedy nie zauważył. Później jednak śledczy mieli to zrobić.
Raporty szeryfa z początku 1885 roku opisują Norah jako osobę powściągliwą, ale szanowaną. Pojawiała się w sklepie wielobranżowym Cumberland w pierwszy poniedziałek każdego miesiąca, kupując zapasy i okazjonalnie sprzedając rękodzieło lub przetwory. Poza tym prawie nikt o niej nic nie wiedział.
Ona i Thomas przybyli około 1878 roku i nikt nie potrafił powiedzieć, skąd pochodzą. Spis ludności z 1880 roku wymienia ją jako gospodynię domową urodzoną w Pensylwanii, bez podania miejscowości. Sąsiedzi wspominali później, że para trzymała się na uboczu, chociaż Thomas pracował w lokalnych kopalniach węgla aż do śmierci.
Właściciel sklepu Elijah Jameson przedstawił zastępcy szeryfa Reedowi najbardziej szczegółowy obraz jej comiesięcznych wizyt w maju 1885 roku. Opisał ją jako niezmiennie punktualną, pojawiającą się punktualnie o 9:00 w pierwszy poniedziałek, bez względu na pogodę. Jej zwyczaje zakupowe wydały mu się dziwne.
Podała listę napisaną niezwykle precyzyjnym pismem. Przedmioty nie były ułożone alfabetycznie ani posortowane według rodzaju. Utrzymywały niezmienną kolejność.
Nigdy nie przeglądała. Stała w milczeniu, podczas gdy on zbierał każdy przedmiot.
Jameson również pamiętał tę sukienkę. Zawsze nosiła tę samą niebieską i nigdy nie było na niej śladów zużycia ani zabrudzeń. Materiał zmieniał się w zależności od światła, czasami wyglądając niemal świetliście.
Pastor Isaiah Thornton przedstawił jedną z niewielu relacji z życia kościelnego pary w liście z 1886 roku do swojego przełożonego, napisanym po rozpoczęciu śledztwa. Callahanowie uczęszczali na nabożeństwa mniej więcej raz w miesiącu, napisał. Przychodzili tuż przed rozpoczęciem nabożeństwa i wychodzili zaraz po jego zakończeniu, pomijając spotkanie towarzyskie.
Kilka kobiet w zgromadzeniu pytało o niebieski materiał, mając nadzieję go kupić. Norah uśmiechnęła się uprzejmie i nic im nie powiedziała. Thomas, jak zauważył pastor, mówił niewiele, a jego lekki akcent sugerował północne pochodzenie.
Jeden szczegół wydawał się wówczas Thorntonowi błahy. Podczas komunii żaden z Callahana nie chciał przyjąć ani chleba, ani wina. Ich odmowa zawsze brzmiała tak samo: „pozostajemy przy życiu inaczej”.
Thornton naciskał ją kiedyś, mając nadzieję, że poruszy wszelkie kwestie doktrynalne. Norah odpowiedziała tylko, że „niektóre naczynia nie mogą pomieścić zwykłego pożywienia”. Założył, że to ograniczenie dietetyczne i odpuścił.
Pierwszy sygnał kłopotów pojawił się pod koniec marca 1885 roku, kiedy Norah zrezygnowała z comiesięcznej wycieczki. Jameson to zauważył, ale nie był zaniepokojony. Wiosną górskie drogi są zalane, a pominięte wizyty nie były niczym niezwykłym.
W kwietniu jej nieobecność stała się tematem lokalnych plotek. Mimo to nikt nie pojawił się na tej drodze aż do 3 maja.
Listonosz Silus Hrix powiedział później zastępcy szeryfa Reedowi, że coś wyglądało nie tak podczas jego kwietniowego obchodu. Komin nigdy nie dymił, chociaż noce były na tyle zimne, że trzeba było rozpalić w kominku. Nie słychać było rąbania drewna ani żadnych odgłosów ze stodoły.
Najbardziej przeszkadzały mu okna. Każda zasłona była zasunięta dokładnie na tę samą wysokość, dokładnie w połowie, jakby zmierzona. Tydzień po tygodniu żadna się nie poruszyła.
Tej niedzieli zastępca szeryfa Franklin Reed wyruszył w podróż z miejscowym lekarzem, dr. Wesleyem Harmonem. To, co odkryli, pozostało w pamięci obu mężczyzn do końca życia. Jedyną relacją z pierwszej ręki jest dziennik Harmona, który odnalazł się dziesiątki lat później w posiadaniu jego wnuka.
Jego wpis z 3 maja opisuje narastający niepokój w miarę zbliżania się. Niegdyś uporządkowany ogród zdziczał, ale z daleka wyglądał jak twarz zwrócona ku niebu. Drzwi wejściowe były częściowo otwarte.
Reed wołał kilka razy. Nikt nie odpowiedział.
Wnętrze domu było nieskazitelnie czyste, wręcz niepokojące. Każda powierzchnia wyglądała na świeżo wypolerowaną, a jednak na podłodze leżała gruba warstwa kurzu, nietknięta, z wyjątkiem jednej pary śladów stóp. Raz po raz okrążały stół w jadalni, aż w końcu zatrzymały się na środku pokoju. Nie było śladu po Norze.
Oficjalny raport Reeda dodawał więcej. W domu było zimno, napisał, ale nie z powodu wilgoci opuszczonego miejsca, raczej jakby celowo wyprowadzono z niego ciepło. Powietrze sprawiało, że jego głos brzmiał płasko, jakby dźwięk nie mógł się przez nie swobodnie rozchodzić.
Stół w jadalni był nakryty dla trzech osób, z pustymi talerzami i szklankami ustawionymi z wojskową precyzją. Na środku leżała szpula niebieskiej nici i nożyczki.
Fragmenty opisu drugiego piętra autorstwa Harmona zaginęły z powodu szkód wyrządzonych przez wodę. To, co wciąż można odczytać, jest niepokojące. Główna sypialnia pozostała nietknięta, łóżko zrobione ze szpitalnych narożników, a pośrodku toaletki stała pojedyncza szczotka do włosów.
W pracowni krawieckiej mężczyźni znaleźli dziesiątki ubrań w różnym stadium ukończenia, wszystkie wycięte z tej samej ciemnoniebieskiej tkaniny. Każdy element miał metkę z datą, sięgającą prawie siedmiu lat wstecz. Żadna nie pasowała do żadnego znanego lokalnego wydarzenia.
Wśród przyborów do szycia znajdował się przyrząd, którego żaden z mężczyzn nie rozpoznał. Był wykonany z mosiądzu i kości słoniowej, w kształcie miarki krawieckiej, ale oznaczony nieznanymi symbolami zamiast cali. Reed zarejestrował go jako dowód w sprawie. Zniknął z biura szeryfa w ciągu kilku dni, wraz z kilkoma innymi przedmiotami z domu.
Najgorsze na piętrze, jak pisał Harmon, było to, co nazywał pokojem lustrzanym. W miejscu, które powinno być sypialnią gościnną, zniknęły meble. Lustra każdej wielkości pokrywały ściany od podłogi do sufitu, każde ustawione pod odpowiednim kątem, tworząc niekończącą się regresję odbić.
Pojedyncze drewniane krzesło stało naprzeciwko największego lustra. Na siedzisku leżały nożyczki do szycia i kilka pasm ciemnych włosów. Harmon napisał, że stojąc tam, odczuwał zawroty głowy i dezorientację przestrzenną. Obaj mężczyźni wyszli po krótkim spojrzeniu.
Wspomnienia Reeda, spisane lata później, zawierają szczegół, którego brakuje w relacji lekarza. Powiedział, że zobaczył coś poruszającego się w szybie, co nie pasowało do niczego w pokoju. To było migotanie na krawędzi pola widzenia, ale był pewien, że przez chwilę odbicie przedstawiało kogoś siedzącego na krześle.
Kiedy się odwrócił, krzesło było puste. Harmon, jak powiedział, twierdził, że nic nie widział, ale był wyraźnie wstrząśnięty i nalegał, żeby poszukali gdzie indziej.
Drzwi do piwnicy były zamknięte na misterny zamek, a Reed musiał je rozłupać siekierą z drewutni. Harmon opisał powietrze, które uleciało, jako zapach, jakiego nigdy wcześniej nie spotkał. To było coś pomiędzy krwią a świeżo rozkopaną ziemią, z mdłą słodyczą w tle.
Reed zapalił latarnię. Obaj mężczyźni zeszli na dół.
To, co tam znaleźli, od tamtej pory podsyca spekulacje. Oficjalny raport Reeda wspomina jedynie o „niezwykłych działaniach”, które nie nadają się do ujawnienia w dokumentacji publicznej, a kolejne strony zostały wyciągnięte z archiwum sądu podczas reorganizacji w 1912 roku. Dziennik Harmona mówi więcej, ale niewiele.
Ściany piwnicy były wytapetowane podartymi kartkami z tekstów medycznych, pism świętych i czegoś, co wyglądało na osobiste listy. Wszystko to ułożone było w koncentryczne kręgi wokół centralnego punktu. Pośrodku stał stół, na którym leżał oprawiony w skórę dziennik i kilka drobnych przedmiotów. Harmon napisał, że wahał się je opisać nawet w prywatnym dzienniku.
Nie znalazł ciała. Nieobecność Norah, jak napisał, wydawała mu się bardziej dotkliwa niż jakiekolwiek szczątki.
W 1923 roku sędziwy Reed, od dawna emerytowany szeryf, w końcu opowiedział lokalnemu historykowi więcej. Na stole, jak powiedział, leżało 13 srebrnych naparstków ustawionych w kręgu, każdy z odrobiną wyschniętego niebieskiego proszku. Obok nich leżały rysunki anatomiczne, niepodobne do żadnych ilustracji medycznych z tamtej epoki.
Rysunki przedstawiały ludzkie ciało nie jako bryłę, lecz jako szereg zagnieżdżonych przestrzeni, niczym rosyjskie matrioszki. Adnotacje sugerowały, że przestrzenie te można powiększać lub przekształcać bez zmiany wyglądu zewnętrznego.
Pośrodku piwnicy stało urządzenie przypominające krosno, zbudowane z materiałów, których Reed nie potrafił zidentyfikować. Jego rama wyglądała jak kość, większa niż cokolwiek, co pochodziłoby od miejscowego zwierzęcia. Nawleczone na nią nici miały różną grubość – od cienkich jak włos po grube jak lina – i wszystkie były ufarbowane na ten sam niebieski kolor.
Nici zdawały się wibrować, choć powietrze w piwnicy było martwe. Kiedy Harmon dotknął jednej z nich, powiedział Reed, usłyszał coś, co brzmiało jak odległe głosy, choć żaden z mężczyzn się nie odezwał.
Dziennik leżący na stole najwyraźniej należał do Norah. Reed zabrał go jako dowód w sprawie i zniknął z biura szeryfa w ciągu tygodnia. Zachowały się jedynie fragmenty notatek Harmon, które sugerują, że od lat dokumentowała to, co nazywała „powolną transformacją”.
Bez oryginału nikt nie jest w stanie powiedzieć, na czym polegała ta transformacja. Fragmenty Harmona nie są pocieszające.
W jednym z wpisów, datowanym na 12 lutego 1883 roku, czytamy między innymi, że „proces rozpoczął się dzisiaj” i że „pierwsze wydrążenie jest zawsze najtrudniejsze”. Autorka napisała, że osoba musi pozostać świadoma przez cały czas, aby zachować formę zewnętrzną. Osoba zidentyfikowana jedynie jako „T” zapewniła ją, że dyskomfort minie.
Wpis z 30 czerwca 1883 roku donosi, że technika lustrzana działała. Obserwując odbicie zamiast bezpośredniego obrazu, mogła obserwować rozszerzanie się materiału bez zawrotów głowy, charakterystycznych dla jej wczesnych prób. Skarżyła się, że niebieska tkanina nadal stanowiła problem, ponieważ splot musiał być precyzyjny, w przeciwnym razie przestrzenie zapadały się.
Ostatni zachowany wpis, z 18 listopada 1884 roku, wywołuje dreszcze. Mówi on, że T zakończył swoją transformację i że wypadek w kopalni „zapewnił idealną osłonę”. Przeniósł się do „sąsiedniej przestrzeni” i stamtąd miał ją poprowadzić przez ostatnie etapy.
Władze niczego nie podejrzewały, napisała, ponieważ ciało, które pochowali, zawierało wszystkie oczekiwane części, jedynie przearanżowane tak, aby zajmowało minimalną objętość. Sugeruje to, że śmierć Thomasa Callahana została sfingowana, a to, co znajduje się na cmentarzu w Cumberland, nie jest tym, czym się wydaje. Harmon potraktowała tę możliwość na tyle poważnie, że złożyła wniosek o ekshumację. Władze hrabstwa i kościół odmówiły.
Bez zwłok i bez jednoznacznego zarzutu popełnienia przestępstwa, śledztwo utknęło niemal natychmiast. Dom był zamknięty. W ogłoszeniu w „Cumberland Gazette” poinformowano jedynie, że pani Norah Callahan opuściła teren i że każdy, kto ma prawo do jej nieruchomości, powinien zgłosić się do urzędnika hrabstwa. Nikt się nie pojawił.
Niektóre szczegóły z pierwszej wizyty Harmona pozostały niewyjaśnione. Chociaż dom stał pusty od co najmniej miesiąca, nic w kuchni się nie zepsuło. W spiżarni stały starannie opisane słoiki z przetworami owocowo-warzywnymi. Produkty łatwo psujące się, które każdy domownik powinien przechowywać – mleko, chleb i świeże mięso – były nieobecne, jakby zostały usunięte lub zjedzone wcześniej.
Stodoła stanowiła kolejną zagadkę. Nie trzymano w niej żadnego bydła, a mimo to boksy zostały niedawno zamiecione, a pod jedną ze ścian ułożono świeże siano.
Na belkach nośnych wyryto pomiary i obliczenia, które wyglądały jak proporcje wymiarowe. Powtarzało się jedno zdanie: „pojemność wewnętrzna przewyższa wymiary zewnętrzne”.
Sprawa mogłaby ucichnąć, jak niezliczone inne tajemnice pogranicza, gdyby nie to, co nadeszło siedem miesięcy później. 12 grudnia 1885 roku silna burza odcięła Cumberland od świata na prawie dwa tygodnie. Kiedy tuż przed Bożym Narodzeniem wznowiono pocztę, do biura Harmona dotarła paczka, zapakowana w tę samą ciemnoniebieską tkaninę, którą nosiła w pracowni krawieckiej Norah.
W środku znajdował się list. Harmon potwierdził, że pismo należy do Norah. Na początku napisał, że zanim go przeczyta, skończy to, co zaczęła w tym domu.
Podziękowała lekarzowi i zastępcy za zbadanie jej stanu, choć przybyli za późno, by zobaczyć wczesne stadium choroby. Piwnica, napisała, była tylko przygotowaniem. Prawdziwa praca odbywała się wewnątrz.
Powiedziała, że pisze do Harmona, ponieważ jako lekarz, potrafił docenić precyzję, jakiej wymaga taka transformacja. Dodała cytat, który jest cytowany do dziś: „Wszyscy nosimy maski”. Jej, jak powiedziała, stała się czymś stałym.
List ciągnął się przez kilka stron, stając się coraz bardziej chaotyczny. Opisała to, co nazwała procesem wydrążania, o którym, jak twierdziła, dowiedziała się ze starych tekstów przywiezionych z Pensylwanii. Teksty te podobno należały do sekty religijnej, która rozpadła się w latach 40. XIX wieku po tym, jak kilku jej członków zniknęło w tajemniczych okolicznościach.
Najbardziej niepokojącym stwierdzeniem w liście było to, że nie była pierwsza. Stwierdziła, że jest tylko ostatnim Callahanem, który przeszedł przez ten proces, wpisując się w historię sięgającą czasów kolonialnych.
Napisała, że jej gatunek „zawsze istniał w przestrzeniach pomiędzy” tym, co postrzegają zwykli ludzie. Ludzkie ciało, argumentowała, jest niepotrzebnie gęste, pełne zbędnych elementów i zmarnowanej objętości. Staranne wydrążenie i przegrupowanie może stworzyć ogromną przestrzeń wewnętrzną, zachowując jednocześnie zewnętrzną formę.
Te przestrzenie, jak twierdziła, łączą się z innymi, które zawsze istniały obok naszego świata, zamknięte dla każdego, kto nie przeszedł przygotowania. Thomas, pisała, czekał tam na nią, podobnie jak pokolenia Callahanów przed nimi.
Dołączyła instrukcję czegoś, co nazwała „początkowym poszerzeniem”. Była to seria ćwiczeń z wykorzystaniem luster i niebieskiej tkaniny, mających na celu wyćwiczenie umysłu w innym postrzeganiu przestrzeni. Harmon napisał, że spróbował kilku z naukowej ciekawości. Zrezygnował po kilku dniach utrzymującego się zniekształcenia przestrzeni.
Jej twierdzenia dotyczące rzeczywistości fizycznej były jeszcze dziwniejsze. Myślimy o ścianach jako o barierach, a o ciele jako o czymś solidnym, pisała, ale oba są bardziej przepuszczalne, niż ludzie zdają sobie sprawę. Sztuką nie jest przebić się przez nie, ale dostrzec, że właściwie postrzegane, już zawierają luki.
Niebieska tkanina uczy oko dostrzegania luk, powiedziała, a lustra ustawiają ciało względem nich. Prawdziwa praca, dodała, polega na systematycznej rekonfiguracji samego ciała.
Zakończenie listu jest jego najbardziej niepokojącym fragmentem. Norah napisała, że proces ten „wymaga świadków” – osób, które obserwują transformację, nie do końca ją rozumiejąc. Wizyta lekarza w jej domu posłużyła temu celowi, niezależnie od tego, czy zdawał sobie z tego sprawę, czy nie.
Ich obecność, napisała, była ostatnim elementem, którego potrzebowała. Podziękowała im za usługę.
Inni z czasem podążą jej śladem, powiedziała, a Harmon rozpozna ich po niebieskiej tkaninie i lustrach. Kiedy ich spotka, powiedziała mu, powinien pamiętać to, co widział w jej domu. Nie znikają, napisała, tylko przenoszą się do przestrzeni, których jego umysł nie jest jeszcze w stanie ogarnąć.
W paczce znajdowała się jeszcze jedna rzecz. Zawinięte w skrawek niebieskiego materiału, znajdowało się małe lusterko, o średnicy około trzech cali, w ramie z ciemnego drewna, której nikt nie potrafił zidentyfikować. Harmon postawił je na biurku. Wkrótce potem włożył je do zamkniętej szafki.
Według jego dziennika, powodem było to, że odbicie nie do końca pasowało do obiektów przed nim. Występowało lekkie opóźnienie, jakby obraz musiał się zastanowić, zanim zareagował. Widziany kątem oka, czasami pokazywał rzeczy, których nie było w pomieszczeniu.
Harmon zafascynował się tym tematem. Jego dziennik z początku 1886 roku podąża za nim do Pensylwanii, gdzie poluje na rodzinę Callahan i sektę, o której wspominała Norah. Wpisy stają się coraz bardziej nieregularne w miarę trwania podróży.
W hrabstwie Lancaster odnalazł zapisy kościelne wskazujące na rodzinę Callahan mieszkającą w okolicy od około 1795 do 1865 roku. Zniknęli nagle po serii niewyjaśnionych zgonów w społeczności. Starszy z kościoła powiedział mu, że rodzina była traktowana z podejrzliwością, ponieważ unikała wydarzeń wspólnotowych i zawierała małżeństwa tylko w obrębie kilku wybranych rodzin.
Co ważniejsze, Harmon odnalazł odniesienie do tekstu zatytułowanego „Doktryna Przestrzeni Wewnętrznych”, rzekomo napisanego w 1802 roku przez założyciela sekty, Gabriela Callahana. Nie zachował się żaden znany egzemplarz. Pojawił się on jedynie w listach między urzędnikami kościelnymi zaniepokojonymi praktykami grupy.
W jednym z listów, datowanym na 1838 r., opisano przekonanie sekty, że ciało ludzkie jest tymczasowym naczyniem, które może pomieścić coś o wiele większego, jeśli zostanie odpowiednio wydrążone i przygotowane.
Harmon odkopał również akta sądowe z 1843 roku dotyczące serii zaginięć powiązanych z sektą. Władze początkowo podejrzewały przestępstwo, ale nie znalazły śladów przemocy ani szczątków. Zaobserwowano natomiast osobliwy schemat. Dom każdej zaginionej osoby był nieskazitelny, rzeczy osobiste ułożone w dziwne wzory, a każde lustro zwrócone w stronę centralnego punktu.
Sprawę umorzono z powodu braku dowodów. Pozostali członkowie podobno rozeszli się i opuścili region.
Jeden dokument szczególnie zainteresował Harmona – oświadczenie byłego członka sekty, zidentyfikowanego jedynie jako „JM”. Świadek opisał, że widział to, co nazwał „przerzedzeniem” ciała innego członka. Powiedział, że to nie była śmierć w naszym rozumieniu. Kobieta zachowała przytomność i mówiła, podczas gdy zdawała się kurczyć, zajmując coraz mniej miejsca bez widocznego cierpienia.
Proces trwał godziny. Recytowała fragmenty tekstu Callahana i tkała z niebieskiej tkaniny coraz bardziej skomplikowane wzory. Na koniec nie zniknęła całkowicie, ale skompresowała się w przestrzeń, która nie powinna była pomieścić żadnej osoby. Następnie przeszła przez coś, co wyglądało na solidną ścianę, pozostawiając za sobą jedynie tkaninę.
Z dokumentów własnościowych wynika, że Callahanowie posiadali przędzalnię tekstylną w Pensylwanii, specjalizującą się w barwieniu tkanin, zwłaszcza niebieskich, wytwarzanych ściśle strzeżonym, opatentowanym procesem. Przędzalnia została opuszczona w 1865 roku, mniej więcej w tym samym czasie, gdy rodzina zniknęła z lokalnych rejestrów.
Podczas wizyty Harmona budynek nadal stał w ruinie, bez żadnego wyposażenia. Lokalne towarzystwo historyczne dodało jeszcze jeden fakt. Charakterystyczny błękit młyna, opisywany w kobiecych pamiętnikach z tamtej epoki jako niezwykle głęboki, sprawiał wrażenie czegoś, w co można było się wpatrywać, a nie tylko na co można było patrzeć.
Według kilku relacji tkanina była wysoko ceniona, ale trudna do zdobycia. Callahanowie sprzedawali ją tylko wybranym nabywcom i nigdy nie wyjaśniali metod barwienia innym osobom z branży.
Na miejscu zbrodni pozostały jedynie fragmenty niebieskiego materiału przyczepione do desek podłogowych oraz szereg luster na ścianach, ustawionych pod kątem, który sprawiał wrażenie dokładnie wykalkulowanego.
W marcu 1886 roku Harmon wrócił do Cumberland i wyraźnie się zmienił. Jego gospodyni twierdziła, że rzadko opuszczał gabinet, gdzie spędzał godziny na porównywaniu notatek i studiowaniu tekstów medycznych. Wysyłał telegramy do kolegów w Filadelfii i Bostonie, pytając o niejasne teorie anatomiczne i historyczne przypadki niezwykłych przemian organizmu. Większość w końcu przestała odpowiadać, zniechęcona coraz dziwniejszymi pytaniami.
Zaczął też wytwarzać własną niebieską tkaninę. Gospodyni zastała go pochylonego nad małym krosnem o każdej porze dnia i nocy, pracującego z nicią, którą specjalnie zamówił w Filadelfii. Nie potrafił idealnie dopasować odcienia do próbek Norah i podobno zniszczył kilka prób.
W swoim dzienniku odnotował swoją frustrację. Niebieski kolor, jak pisał, wydawał się być właściwością przestrzeni między nitkami. W powiększeniu poszczególne włókna były przezroczyste, a kolor pojawiał się tylko między nimi, „jakby to był brak czegoś”. Doszedł do wniosku, że jego niepowodzenia wynikały z niewłaściwego doboru odstępów.
Zanotował też dziwne zdarzenia w domu. Wymiary jego gabinetu, jak pisał, zdawały się zmieniać w zależności od pory dnia i kąta padania światła. Kiedyś kwadratowy pokój wydawał się teraz mieć rogi szersze niż 90 stopni. Przedmioty przy przeciwległej ścianie wydawały się mniejsze niż powinny, jakby ściana cofnęła się, nie poruszając się.
Najgorsze były dźwięki. Opisywał ciche szepty dochodzące z nieokreślonego kierunku. Najgłośniejsze były, gdy pracował z tkaniną lub patrzył w lustro Norah, ale ostatnio nie ustawały, nawet gdy oba były zamknięte.
W kwietniu 1886 roku Harmon zwrócił się do szeryfa hrabstwa z prośbą o ponowne otwarcie posiadłości Callahan. Prośba została odrzucona. Nieruchomość została sprzedana na aukcji z powodu niezapłaconych podatków, co wywołało problemy z jurysdykcją. Szeryf zaczął się również martwić stanem psychicznym lekarza.
Harmon najwyraźniej i tak pojechał, gdzieś pod koniec kwietnia. To, co znalazł, nigdy nie zostało oficjalnie odnotowane. Niewysłany list do kolegi w Nowym Jorku, odkryty wśród jego rzeczy osobistych po jego śmierci, sugeruje, że dom był zamieszkany podczas jego nieobecności.
Ściany, jak napisał, wyglądały na cieńsze, jakby wnętrze się rozszerzyło, nie zmieniając wyglądu zewnętrznego. W piwnicy podłoga została naruszona i uważał, że coś tam zostało zakopane, a później odkopane.
W dalszej części listu opisano wizję. Stojąc w starym pokoju luster, poczuł „rozrzedzenie rzeczywistości”. Powietrze zdawało się wibrować. Przez chwilę ujrzał coś w rodzaju drzwi w miejscu, gdzie nie powinno być żadnego otworu – nie w ścianie, lecz w samej przestrzeni.
Przez nie, powiedział, był drugi pokój, identyczny, ale odwrócony. Stała w nim postać, którą rozpoznał jedynie jako Norah Callahan, tkająca na krośnie z nieznanego materiału. Jej usta się nie poruszyły, ale i tak usłyszał jej głos. „Dołączysz do nas, kiedy nadejdzie czas?” – zapytała.
Wizja trwała kilka sekund. Harmon upierał się, że jest pewien tego, co widział.
Jego dziennik z tego okresu staje się coraz trudniejszy do zrozumienia. Wypełnia się diagramami i wzorami, które zdają się opisywać relacje przestrzenne niemożliwe w zwykłej geometrii trójwymiarowej. Wciąż powraca do dwóch fraz: „kąt przecięcia” i „punkt przejścia”.
W jednym z wpisów twierdzi, że dzięki odpowiedniemu ustawieniu luster i ułożeniu niebieskiej tkaniny pod odpowiednim kątem, można na chwilę dostrzec „sąsiednią przestrzeń”. Nie jest ona pusta, napisał. Roi się w niej od form, które mgliście przypominają ludzi, zniekształconych, jakby zajmowały więcej wymiarów, niż jesteśmy w stanie przetworzyć.
Pod koniec kwietnia Harmon rozpoczął eksperymenty na sobie. W swoim dzienniku opisał posty, ćwiczenia oddechowe i długie sesje wpatrywania się w lustra ułożone w określone wzory. Nazwał tę próbę „pierwotnym wydrążaniem”.
Zanotował również zmiany, które, jak twierdził, powinny być niemożliwe. Jego wymiary zewnętrzne pozostały niezmienione, napisał, ale czuł, jak przestrzeń w nim się rozszerza, a narządy przestawiają, by zrobić miejsce. Nie zgłaszał bólu ani utraty funkcji. Wręcz przeciwnie, czuł się bardziej sprawny, jakby teraz, gdy zbędne czynności zniknęły, biegł sprawniej.
Kolejne wydarzenia miały miejsce w maju 1886 roku, prawie rok po odkryciu w domu. Kobieta odpowiadająca rysopisowi Norah pojawiła się w pobliżu cmentarza, gdzie rzekomo pochowano Thomasa. Świadkiem był kościelny Walter McCreary. Zeznał, że stała nieruchomo przy nagrobku przez prawie godzinę, a następnie o zmierzchu poszła do lasu.
Reed sprawdził następnego ranka. Grób był nienaruszony, ale nagrobek został świeżo oczyszczony, a przed nim położono bukiet polnych kwiatów.
McCreary podał więcej szczegółów, które nigdy nie znalazły się w oficjalnym raporcie, ale pojawiły się w dzienniku Harmona. Kobieta, jak powiedział, zdawała się mówić, choć nikogo tam nie było. W pewnych momentach, w zależności od padania wieczornego światła, wydawała się częściowo przezroczysta, jakby ledwo obecna.
Kiedy odeszła, powiedział, nie weszła między drzewa w zwykłym tego słowa znaczeniu. Zdawała się schodzić bokiem w sposób, którego jego wzrok nie mógł śledzić, i zniknęła między jedną chwilą a drugą.
Dwa dni później Harmon otrzymał drugą paczkę w niebieskiej tkaninie. Zawierała ona małą, oprawioną w skórę książkę, zapisaną gęstym pismem, które najwyraźniej należało do Norah. Prawdopodobnie była to kopia lub fragment „Doktryny Przestrzeni Wewnętrznych”. Książka zniknęła po śmierci Harmona trzy tygodnie później.
Oficjalną przyczyną śmierci była apopleksja. Plotki mówiły co innego. Gospodyni twierdziła, że w ostatnich dniach jego wygląd drastycznie się zmienił – skóra zwisała luźno, jakby człowiek w środku się skurczył.
Gospodyni Martha Wilkins opowiedziała władzom, co znalazła, a to, co się tam znajdowało, przypominało dom Callahanów. Lekarz siedział wyprostowany przy biurku, bez śladów walki. Jego skóra była blada, ale nie jak u zwłok. Wyglądała na zbyt dużą, powiedziała, jak to, co zostało w środku.
Jego oczy były otwarte, wpatrzone w punkt na środku pokoju, gdzie nic nie było widać. Lustra, które powiesił w gabinecie, były ustawione pod kątem w stronę jego krzesła. Na biurku leżał skrawek niebieskiego materiału i kartka z czterema słowami: „Teraz rozumiem”.
