Koroner odnotował kilka anomalii, które nigdy nie znalazły się w akcie zgonu. Jego prywatne notatki, odnalezione dziesiątki lat później, mówią, że narządy Harmona były o około 30 procent mniejsze niż oczekiwano u mężczyzny w jego wieku i budowie ciała. Kilka narządów, które zazwyczaj umieszczano na miejscu, zostało przeniesionych w niekonwencjonalny sposób, bez śladów operacji.
Mózg był najdziwniejszym znaleziskiem. Czaszka była w dużej mierze pusta, a sam mózg skurczył się do mniej więcej jednej trzeciej normalnej wielkości i był upchnięty w dolnej części czaszki. Mimo to wszystkie oczekiwane struktury były obecne, tylko pomniejszone i skompresowane z niezwykłą skutecznością.
Koroner przyznał, że nie potrafi wyjaśnić, jak taka konfiguracja mogła podtrzymywać życie. Nie było też śladów długotrwałej choroby zwyrodnieniowej. Zasugerował, że redukcja nastąpiła szybko, prawdopodobnie tuż przed śmiercią.
Śledztwo w sprawie Callahana oficjalnie zakończyło się śmiercią Harmona. Reed został szeryfem jeszcze w tym samym roku i podobno odmówił ponownego poruszania tej sprawy.
Nieruchomość kilkakrotnie zmieniała właścicieli w ciągu następnej dekady, ale nikt w niej nie mieszkał. Kupujący odwiedzali ją, ale potem rezygnowali z przeprowadzki. W 1897 roku dom spłonął doszczętnie w niewyjaśnionych okolicznościach. „Gazette” donosiła jedynie o pożarze, bez podania przyczyny i bez wzmianki o dochodzeniu.
Teren ten pozostawał opuszczony aż do 1923 roku, kiedy to został włączony do Parku Narodowego Cumberland Gap.
Częścią tego, co czyni tę sprawę tak niepokojącą, jest to, jak metodycznie wszystko wygląda. Dom był utrzymywany w nienagannym stanie. Etapy transformacji były starannie dokumentowane. Nawet jej kontakt z Harmonem po zniknięciu był wyrachowany. Wygląda to mniej jak umysł pogrążony w szaleństwie, a bardziej jak umysł oddany straszliwemu celowi.
Niebieska tkanina ma swoją własną historię. Analiza próbki zachowanej wśród prac Harmona z 1952 roku wykazała, że składniki barwnika były niezwykle wyrafinowane jak na wiejskie Kentucky lat 80. XIX wieku. Odcień, gdzieś pomiędzy północą a kobaltem, z połyskiem zmieniającym się w świetle, nie pasował do żadnego komercyjnego barwnika z tamtej epoki.
Badanie mikroskopowe ujawniło coś dziwniejszego. Włókna miały puste rdzenie, których specjaliści od tekstyliów nie potrafili łatwo wyjaśnić.
Analityk i historyk tekstyliów dr Richard Latimer napisał w swoim raporcie, że splot nie pasował do niczego w jego kolekcji. Zawierał celowe nieregularności w precyzyjnych odstępach, tworząc wzór widoczny tylko pod pewnymi kątami. Zauważył, że te nieregularności nie miały żadnego znaczenia strukturalnego, ale utrudniały dłuższe skupienie się na tkaninie.
Kilku jego asystentów zgłosiło lekkie uczucie dezorientacji podczas badania obiektu pod powiększeniem.
Raport Latimera zawierał jeszcze jedną obserwację, wyciętą z wersji publicznej i odnalezioną w jego prywatnych dokumentach po śmierci. Napisał, że w pewnym oświetleniu tkanina zdawała się zawierać przestrzenie, które nie odpowiadały wymiarom fizycznym materiału. Były one niewidoczne gołym okiem, ale pod powiększeniem ukazywały się jako wgłębienia lub zagłębienia, które nie powinny występować w płaskiej tkaninie.
Co jeszcze dziwniejsze – dodał – przestrzenie zdawały się zmieniać lub przekształcać, gdy nie były bezpośrednio obserwowane, jakby reagowały na sam akt percepcji.
Między 1886 a 1892 rokiem w promieniu 160 kilometrów od Cumberland pojawiły się co najmniej trzy kolejne przypadki. W każdym z nich samotna osoba znikła z obrzeży małej osady, pozostawiając starannie strzeżony dom i tajemnicze notatki o transformacji lub wydrążeniu. W każdym przypadku śledczy znaleźli na posesji niebieską tkaninę. W każdym z nich śledztwo utknęło w martwym punkcie z powodu brakujących dowodów, niechętnych świadków lub przedwczesnej śmierci osób najbliższych sprawie.
Najlepiej udokumentowany przypadek dotyczył Augusta Wilhelma, niemieckiego imigranta i zegarmistrza z okolic Middlesborough w stanie Kentucky, około 30 mil od Cumberland. Wilhelm mieszkał samotnie w małej chatce i uchodził za utalentowanego, ale powściągliwego rzemieślnika. We wrześniu 1889 roku klienci zauważyli, że jego sklep nie otwierał się od kilku dni.
