Owa powtarzalność prowadziła do swoistego uwarunkowania psychologicznego. Ciało z czasem zaczęło przewidywać upływ czasu, nawet gdy umysł próbował się od niego odciąć, by chronić samego siebie. Elise opisywała później to doświadczenie jako sprowadzenie człowieka do roli jednostki miary. Dni mijały, zacierając granicę między porankiem a wieczorem.
Budynek funkcjonował w oparciu o przemysłową logikę rotacji i kontroli. Prawdziwa przemoc nie tkwiła jedynie w samych aktach agresji, lecz w ich zorganizowanym, znormalizowanym charakterze, w pełni wkomponowanym w administracyjną rutynę. Czas oczekiwania bywał niekiedy trudniejszy do zniesienia niż samo zdarzenie, gdyż każdy krok na korytarzu mógł zwiastować kolejne wezwanie.
Nieustanne napięcie tworzyło atmosferę, w której wstyd przeplatał się z ulgą – w zależności od tego, czy wywołano czyjeś imię, czy też nie. Elise zauważyła, że system ten miał na celu rozbicie naturalnej solidarności między więźniarkami poprzez zmuszenie każdej z nich do myślenia wyłącznie o własnym przetrwaniu. Mimo to, w samym sercu tego mechanizmu, zaczęły pojawiać się dyskretne formy oporu. Młoda kobieta o imieniu Simone, była studentka filozofii na Sorbonie, każdego wieczoru inicjowała krąg opowieści. Gdy strażnicy odchodzili, więźniarki siadały w milczeniu i przywoływały wspomnienia ze swojego dawnego życia. Krajobraz z dzieciństwa, piosenka, ukochana książka. Historie te nie zmieniały warunków materialnych, lecz pozwalały odtworzyć wewnętrzną przestrzeń, którą udało się ocalić.
Simone tłumaczyła, że dopóki pamięta się o własnej tożsamości, nie można zostać całkowicie sprowadzonym do roli, jaką narzucał system. Wtedy Elise zaczęła opowiadać o kuźni swojego ojca, o rozgrzanym do czerwoności metalu, a następnie…