„Mieli bardzo mało czasu”.
„Bo pomyślałam, że podejmiesz decyzję, zanim w ogóle mnie wysłuchasz”.
No i proszę.
Zanim zdążyłam w ogóle pomyśleć, on już zdecydował, co powinnam myśleć.
– Czyli wcale nie zależało ci na moim zdaniu – powiedziałam. – Chciałeś tylko, żebym zatwierdziła plan, kiedy nie było już o czym dyskutować.
– Chelsea, próbuję nas ratować.
– Próbujesz rozwiązać sytuację, robiąc wszystko samodzielnie. Jak zwykle.
– Czyli wcale nie zależało ci na moim zdaniu.
Wzięłam torbę.
– Nigdzie się nie wybieram. I nie zamierzam zrujnować Olive roku szkolnego.
Gwałtownie uniósł głowę.
– Słucham?
– Mówię, że skoro podjąłeś tę decyzję całkowicie samodzielnie, to teraz ja podejmuję własną.
Wyszłam, zanim zdążył…
Więcej dla mnie.
„Nigdzie się nie wybieram”.
Dotarłam do samochodu, zanim zaczęłam płakać.
Pięć minut później Arnold zapukał w szybę.
Opuściłam ją.
– Proszę, nie mów mi, kim jest
mój mąż.
– Nie powiem. Ale nie zakładaj, że przyjął tę pracę tylko dlatego, że była bardziej dochodowa.
– Nie założę.
Arnold zapukał w szybę.
– Myślał, że coś naprawia.
– W takim razie powinien był porozmawiać z osobą, dla której to naprawiał.
Arnold skinął głową.
– W tej kwestii się z tobą zgadzam.
***
Ben przyjechał, zanim Olive skończyła kolację.
Najpierw zaprosiła nas oboje do stołu.
– Myślał, że…
Dowiedz się więcej
Wybierz szkołę prywatną
Przytul
Zapisz się na kurs językowy
Dowiedz się więcej
Szpital
Łóżka
Łóżka
Łóżka