Oklaski szybko rozniosły się po stolikach zajmowanych przez współpracowników biznesowych Dereka.
Moi przyjaciele milczeli.
Ktoś za moimi plecami wyszeptał:
— O mój Boże.
Spojrzałam na Dereka.
Trzy urodziny spędzone na czekaniu, aż wróci ze spotkań.
Dwa święta, podczas których jego matka powtarzała, że nie jestem wystarczająco elegancka dla rodziny Halbergów.
I jedenaście miesięcy przygotowywania ślubu, który najwyraźniej od początku miał być widowiskiem mającym mnie upokorzyć.
— Tesso — powiedział niecierpliwie Derek — powinnaś się odsunąć.
Nie poruszyłam się.
— Nie utrudniaj tego bardziej, niż to konieczne.
Przyjrzałam się mężczyźnie, którego całowałam tego samego ranka.
— Naprawdę zamierzasz to zrobić?
— Sloane i ja mamy więź, której nie potrafiłabyś zrozumieć. Próbowałem postąpić właściwie, ale nie mogę dłużej poświęcać własnego szczęścia.
Sloane przysunęła się do jego ramienia.
Vivian uśmiechała się z nieskrywaną satysfakcją.
— Zachowaj choć odrobinę godności, kochanie — zawołała. — Odejdź, zanim jeszcze bardziej się skompromitujesz.
Spojrzałam na urzędnika prowadzącego ceremonię.
Trzymał drugi akt małżeństwa.
Kiedy go otworzył, zobaczyłam nazwisko Dereka obok nazwiska Sloane.
Złożyli dokumenty kilka dni wcześniej.
Nawet urzędnik był przygotowany.
Powoli zdjęłam pierścionek zaręczynowy.
Derek patrzył na mnie, a jego wyraz twarzy złagodniał. W jego oczach dostrzegłam coś przypominającego litość.
— Zatrzymaj pierścionek — powiedział. — Potraktuj go jako rekompensatę.
Położyłam go na stole obok nietkniętych świec symbolizujących naszą jedność.
Następnie zdjęłam welon.
W sali zrobiło się tak cicho, że słyszałam delikatny dźwięk wsuwek spadających na marmurową podłogę.
