„Traktowałam cię tak okrutnie” – wyjąkałam. „Wczoraj, ja…”
„Bałaś się” – powiedziała cicho. „Miałaś szesnaście lat. A wczoraj… nadal się bałaś”.
W jej głosie nie było goryczy.
Tylko zrozumienie.
Wyrosła na kobietę z siłą, której nie ma w jej wieku. Serce wielkie, by współczuć matce, która ją porzuciła.
Dwa tygodnie później można dokonać przeszczepu.
O nic nie prosiła w zamian. Żadnych przeprosin. Żadnego uznania. Żadnego miejsca w naszej rodzinie.
Po prostu się pojawia. Raz po raz. Siedzenie przy łóżku Lily. Czytając jej historie. Trzymając jej małą rączkę.
Lily ją uwielbiam.
Ethan chodzi za nią jak za bohaterką.
Daniel…
Daniel mi wybaczył. Ale podaje mi coś bardzo jasno do wskazanego.
„Nie możesz po prostu wymazywać ludzi ze swojego życia tylko dlatego, że przypominają ci o twoich dwóch wstydach” – powiedział cicho pewnego wieczoru. „Musisz się z tym zmierzyć. Inaczej będzie cię zastąpić w swoich szponach na zawsze”.
