Osoby, które poddały się takiemu leczeniu, powinny stosować się do zaleceń monitorowania i dalszej opieki udzielanych przez zespół medyczny.
5. Przewlekłe podrażnienie pęcherza i inne czynniki medyczne
Niektóre długotrwałe schorzenia pęcherza moczowego mogą wiązać się ze zwiększonym ryzykiem.
Należą do nich przewlekłe podrażnienia, niektóre uporczywe infekcje, kamienie pęcherza moczowego i długotrwałe stosowanie cewnika moczowego.
W szczególności zakażenie pasożytem Schistosoma haematobium wiąże się z występowaniem pewnego rodzaju raka pęcherza moczowego w regionach, w których pasożyt ten powszechnie występuje.
Zakażenie to jest bardziej powszechne w niektórych rejonach Afryki i Bliskiego Wschodu i nie jest częstą przyczyną raka pęcherza w większości innych regionów.
6. Historia rodziny
Posiadanie bliskiego krewnego chorego na raka pęcherza moczowego może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem.
W niektórych rodzinach do zachorowania na raka pęcherza moczowego mogą przyczyniać się dziedziczne czynniki genetyczne, chociaż w większości przypadków nie można przypisać jednej, dziedzicznej przyczyny.
Ważne jest, aby pamiętać, że występowanie jednego lub więcej czynników ryzyka nie oznacza, że u kogoś na pewno rozwinie się rak pęcherza moczowego.
Podobnie, choroba może rozwinąć się także u osób, u których nie stwierdza się oczywistych czynników ryzyka.
ROZDZIAŁ 10: JAK LEKARZE DIAGNOZUJĄ RAKA PĘCHERZA MOCZOWEGO?
Rozpoznanie objawów to dopiero pierwszy krok.
Diagnozę stawia się na podstawie oceny lekarskiej i odpowiednich badań.
Lekarz zazwyczaj zaczyna od pytań o objawy pacjenta, jego historię medyczną, przyjmowane leki, historię palenia i możliwe narażenia w miejscu pracy.
Mogą zapytać:
- Kiedy zaczęły się objawy ze strony układu moczowego?
- Czy w moczu widoczna jest krew?
- Czy krwawienie wystąpiło więcej niż jeden raz?
- Czy odczuwasz ból lub pieczenie podczas oddawania moczu?
- Jak często dana osoba musi korzystać z toalety?
- Czy wystąpiła niewyjaśniona utrata masy ciała lub zmęczenie?
- Czy w Twojej rodzinie lub u kogoś występowały problemy z układem moczowym?
Pytania te pomagają lekarzowi ustalić, jakie badania mogą okazać się konieczne.
Badania moczu
Można zbadać próbkę moczu w celu wykrycia krwi, objawów infekcji lub innych nieprawidłowości.
Badanie moczu może wykryć niewielkie ilości krwi, których nie widać gołym okiem.
W przypadku podejrzenia zakażenia posiew moczu może pomóc w identyfikacji bakterii i ustaleniu sposobu leczenia.
W wybranych przypadkach lekarze mogą zalecić cytologię moczu, która polega na badaniu komórek w moczu pod kątem występowania nieprawidłowości.
Jednak same badania moczu nie mogą wiarygodnie potwierdzić ani wykluczyć każdego przypadku raka pęcherza moczowego.
Badania obrazowe
Badania obrazowe można stosować w celu zbadania układu moczowego i wykrycia nieprawidłowości.
W zależności od stanu pacjenta lekarze mogą zalecić wykonanie badania USG, tomografii komputerowej lub innych badań obrazowych.
Badania te mogą dostarczyć informacji na temat nerek, moczowodów, pęcherza moczowego i otaczających je struktur.
Wybór metody zależy od objawów pacjenta, jego historii medycznej, funkcji nerek i wyników badań klinicznych.
Cystoskopia
Jednym z najważniejszych badań stosowanych w celu wykrycia podejrzenia raka pęcherza moczowego jest cystoskopia.
Podczas cystoskopii lekarz wprowadza przez cewkę moczową cienki instrument z małą kamerą w celu zbadania wnętrza pęcherza moczowego.
Pozwala to lekarzowi na wykrycie nieprawidłowych obszarów, podejrzanych narośli i innych zmian.
W przypadku wykrycia podejrzanego guza u pacjenta może być konieczne przeprowadzenie zabiegu przezcewkowej resekcji guza pęcherza moczowego, często określanego skrótem TURBT.
Podczas zabiegu lekarz usuwa widoczny guz przez cewkę moczową, aby umożliwić zbadanie tkanki w laboratorium.
Biopsja i patologia
Patolog bada próbkę tkanki w celu ustalenia, czy znajdują się w niej komórki nowotworowe.
W przypadku potwierdzenia nowotworu badanie laboratoryjne pozwala ustalić rodzaj i stopień zaawansowania guza.
Lekarze mogą również zalecić dodatkowe badania w celu ustalenia głębokości rozrostu guza i ewentualnego rozprzestrzenienia się choroby.
Wyniki pomagają podejmować decyzje dotyczące leczenia.
ROZDZIAŁ 11: DLACZEGO WCZESNA DIAGNOZA MOŻE ZNACZĄCO BYĆ RÓŻNICĄ
Rak pęcherza moczowego nie jest pojedynczą chorobą o jednym przewidywalnym przebiegu.
Jego zachowanie zależy od takich czynników, jak rodzaj guza, jego stopień zaawansowania, stadium oraz to, czy naciekł on warstwę mięśniową pęcherza moczowego.
Niektóre nowotwory pęcherza moczowego klasyfikuje się jako nienaciekające mięśniówki. Oznacza to, że guz nie wrósł w ścianę mięśniową pęcherza.
Inne są inwazyjne wobec mięśni, co oznacza, że komórki nowotworowe dotarły do głębszych warstw.
Rozróżnienie to jest istotne, ponieważ metody leczenia mogą się znacznie różnić.
Wczesne wykrycie raka pęcherza moczowego pozwala lekarzom dysponować większymi możliwościami leczenia, a chorobę łatwiej kontrolować.
Niektóre guzy we wczesnym stadium można usunąć poprzez zabieg przeprowadzony przez cewkę moczową. W zależności od ryzyka nawrotu lub progresji, dodatkowe leczenie może zostać przeprowadzone bezpośrednio w pęcherzu moczowym.
Bardziej zaawansowana choroba może wymagać połączenia zabiegu chirurgicznego, chemioterapii, immunoterapii, radioterapii lub innych metod leczenia.
Nie każdy pacjent potrzebuje takiego samego leczenia.
Lekarze biorą pod uwagę charakterystykę guza, ogólny stan zdrowia pacjenta i jego sytuację osobistą przed zaleceniem planu leczenia.
Wczesna diagnoza nie gwarantuje wyleczenia, ale może dać szansę na wykrycie choroby zanim stanie się trudniejsza do leczenia.
Dlatego niewyjaśnioną krew w moczu i uporczywe zmiany w oddawaniu moczu należy zbadać, a nie ignorować.
ROZDZIAŁ 12: JAKIE METODY LECZENIA MOGĄ BYĆ DOSTĘPNE?
Leczenie zależy od rodzaju, stopnia zaawansowania i stadium raka pęcherza moczowego.
W przypadku raka pęcherza moczowego nienaciekającego mięśniówki, lekarze mogą usunąć guz za pomocą TURBT.
Niektórzy pacjenci mogą następnie otrzymać terapię wewnątrzpęcherzową, podczas której lek jest podawany bezpośrednio do pęcherza przez cewnik.
Jedną z powszechnie stosowanych metod leczenia jest szczepienie szczepionką Bacillus Calmette-Guérin (BCG), która stymuluje odpowiedź immunologiczną w pęcherzu.
Inni pacjenci mogą otrzymywać chemioterapię podawaną bezpośrednio do pęcherza moczowego.
W przypadku raka pęcherza moczowego naciekającego mięśniówkę leczenie może obejmować bardziej rozległy zabieg chirurgiczny, chemioterapię, immunoterapię lub kombinację tych podejść.
W niektórych przypadkach lekarze zalecają usunięcie pęcherza moczowego – zabieg ten nazywa się radykalną cystektomią.
Po usunięciu pęcherza, chirurdzy muszą również stworzyć nową drogę odpływu moczu z organizmu. Dostępnych jest kilka technik odprowadzenia moczu, a wybór najodpowiedniejszej opcji zależy od indywidualnego pacjenta.
Niektórzy pacjenci mogą być kandydatami do leczenia oszczędzającego pęcherz moczowy, obejmującego połączenie chemioterapii i radioterapii.
W przypadku zaawansowanego lub przerzutowego raka pęcherza moczowego leczenie systemowe może obejmować chemioterapię, immunoterapię, terapie celowane lub koniugaty przeciwciało-lek, w zależności od rodzaju nowotworu i sytuacji pacjenta.
