Konstabl zastał kabinę pustą i nieskazitelnie czystą. Na stole roboczym leżało 13 zegarków kieszonkowych ustawionych w idealnym okręgu. Każdy z nich zatrzymał się o innej godzinie, a konstabl poinformował, że wskazówki każdego zegarka były skierowane do środka, co było niedopuszczalne w mechanizmach.
Zniknięcie Wilhelma można by uznać za kolejną samotniczkę, która odeszła bez ostrzeżenia, gdyby nie dwa szczegóły łączące je ze sprawą Callahana. Śledczy odkryli, że regularnie korespondował z kimś w Cumberland, oznaczonym jedynie jako „NC”. Listy w zamkniętej szufladzie warsztatu, napisane mieszanką języka niemieckiego i angielskiego, odnosiły się do „procesu” i „niebieskiej nici”.
Drugim pomieszczeniem było ukryte pomieszczenie za biblioteką, do którego można było dotrzeć tylko po wyciągnięciu określonej sekwencji książek z półek. Wewnątrz znajdowały się lustra ustawione podobnie jak w domu Nory oraz krosno ustawione do tkania niebieskiej tkaniny.
Znaleziony tam dziennik, częściowo po niemiecku, a częściowo po angielsku, opisywał to, co nazwał „opróżnianiem”. Cytował instrukcje z NC, powszechnie uważane za odnoszące się do Norah Callahan. Władze federalne, wciągnięte w sprawę ze względu na to, że Wilhelm był obcokrajowcem, skonfiskowały większość z nich. Zachowane fragmenty wskazują, że systematycznie pozbywał się części siebie, choć nie jest jasne, czy dosłownie, czy w przenośni.
W jednym z przetłumaczonych wpisów czytamy, że najtrudniej jest zachować wymiary zewnętrzne podczas rozszerzania się do wewnątrz. NC, jak pisał, radził zacząć od przestrzeni ujemnych, czyli jam i szczelin, które już istnieją w ciele. Twierdził, że potroił objętość klatki piersiowej bez zmiany jej wyglądu zewnętrznego i opisywał wrażenie lekkości, jakby grawitacja miała mniejszy wpływ na formę o większej przestrzeni niż na substancję.
W jego dzienniku znajdowały się również precyzyjne rysunki anatomiczne. Jeden z lekarzy sądowych nazwał je technicznie dokładnymi, ale koncepcyjnie niemożliwymi, ponieważ przedstawiały układ narządów, które nie były w stanie podtrzymać życia. Przypominały ilustracje z mało znanych XVIII-wiecznych tekstów medycznych związanych z niektórymi europejskimi stowarzyszeniami ezoterycznymi.
Zawierał również coś, czego brakowało w sprawie Callahana – prymitywną mapę obszaru Cumberland z kilkoma punktami oznaczonymi niebieskimi krzyżykami. Śledczy odkryli, że każdy z nich odpowiadał miejscu, w którym odnotowano nietypowe zjawiska akustyczne, czyli miejsca, w których echa zachowywały się nietypowo lub dźwięk przenosił się na niemożliwą odległość. Wilhelm najwyraźniej odwiedzał je wielokrotnie, dokonując pomiarów i rejestrując obserwacje dotyczące tego, co nazywał „cienkimi punktami”, gdzie bariera między przestrzeniami jest łatwiejsza do przebicia.
Jednym z oznaczonych miejsc był opuszczony szyb węglowy, około dwóch mil od posiadłości Callahan. Badacze zbadali go w październiku 1889 roku i zgłosili kilka anomalii. Szyb opada około 60 stóp do małej komory, ale testy akustyczne sugerowały znacznie większą przestrzeń niż ta, którą zmierzyli. Echa powróciły z opóźnieniem, które sugerowało, że przestrzeń była znacznie większa, niż fizycznie istniała.
Dno szybu było o około 15 stopni chłodniejsze, niż oczekiwano na tej głębokości, przy czym nie było widocznego źródła chłodu.
Trzeci przypadek dotyczył nauczycielki Eleanor Pierce z Bristol w stanie Tennessee, która zaginęła w lipcu 1891 roku. Pierce, niezamężna i po czterdziestce, mieszkała sama w małym domu niedaleko szkoły. Kiedy opuściła początek semestru jesiennego, koledzy poszli sprawdzić i znaleźli dom podobny do rezydencji Callahan i Wilhelm. Był on nieskazitelnie czysty, z przedmiotami w geometrycznych wzorach i lustrami, które tworzyły nieskończone odbicia.
Tym, co wyróżniało sprawę Pierce, był pozorny, częściowy sukces. Według raportu szeryfa, na strychu znajdował się „częściowy odcisk” panny Pierce, jakby wtopiła się w ścianę. Odcisk sięgał około trzech cali w głąb litego tynku i drewna, ukazując profil jej twarzy i górnej części ciała w wyrazie, który mógł oznaczać ból lub ekstazę.
Reszta jej ciała zniknęła, bez śladu wskazującego na to, jak odcisk mógł powstać bez uszkodzenia otaczającej ściany. Próby usunięcia fragmentu podobno doprowadziły do jego rozpadnięcia się w pył. Wcześniej jeden ze świadków zauważył, że profil wydawał się być wykonany z gęsto splecionych niebieskich włókien, a nie z ludzkiej tkanki.
Jedna ze studentek powiedziała śledczym, że w miesiącach poprzedzających jej zaginięcie Pierce zaczęła wprowadzać dziwne pomysły na lekcje matematyki. Prosiła uczniów, aby zastanowili się, co kryje się między liczbami. Zadała im ćwiczenia polegające na wyobrażaniu sobie kształtów, które mogą zmieniać swoje wymiary wewnętrzne bez zmiany wymiarów zewnętrznych.
Uczennica wspominała, że powiedziała im, że przestrzeń jest jak tkanina, którą można złożyć, rozciągnąć lub ścisnąć, jeśli ktoś rozumie jej naturę. Zademonstrowała to na kawałku niebieskiego materiału.
Do 1892 roku władze lokalne zaczęły po cichu łączyć te sprawy, choć żadne oficjalne śledztwo nie ujawniło ich publicznie. Poufna notatka krążyła wśród szeryfów we wschodnim Kentucky oraz sąsiednich stanach Wirginii i Tennessee. Nakazano w niej zwracać uwagę na osoby samotne, wykazujące określone zachowania: wytwarzające lub kolekcjonujące nietypowe niebieskie tkaniny, zainteresowane modyfikacjami anatomicznymi, mówiące o wydrążaniu lub transformacji oraz mające powiązania z Pensylwanią.
Notatka, znaleziona w 1968 roku podczas katalogowania regionalnych dokumentów historycznych, nakazywała adresatom zgłaszanie takich przypadków na konkretną skrytkę pocztową w Waszyngtonie, z pominięciem standardowych kanałów jurysdykcyjnych. Sugeruje to zainteresowanie władz federalnych sprawą, którą później nazwano „sprawami niebieskiej tkaniny”, i postrzeganie ich jako czegoś więcej niż odizolowanych, wiejskich tajemnic.
Jeśli istniało federalne śledztwo, pozostaje ono tajne lub, co bardziej prawdopodobne, zostało usunięte z akt. Historyczka Margaret Keller złożyła w 1962 roku wniosek o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy o wolności informacji (FOIA) w celu uzyskania powiązanych dokumentów. Wniosek został odrzucony z powodu braku takiego śledztwa w aktach federalnych.
W latach 1893–1915 doniesienia o podobnych przypadkach zaczęły zanikać, choć pojedyncze incydenty wciąż pojawiały się w Appalachach. Późniejsze przypadki często uznawano za naśladownictwo lub lokalne przesądy, zamiast wiązać je z pierwotnym incydentem Callahana. Mimo to, wyłonił się pewien schemat, którego trudno nie zignorować. Wiele późniejszych przypadków miało miejsce w społecznościach, które niedawno borykały się z trudnościami ekonomicznymi, zwłaszcza w przemyśle węglowym, który zdominował gospodarkę regionu.
