W 1916 roku w „Journal of Anthropological Studies” ukazał się anonimowy artykuł zatytułowany „Ritualistic Displacement in Isolated Communities: Case Studies from Appalachia”. Później przypisano go dr. Lawrence’owi Withersowi z Uniwersytetu Wirginii. Argumentowano w nim, że przypadki z niebieską tkaniną były regionalną wersją rytuału substytucji, w którym ludzie wierzyli, że mogą przenieść swoją świadomość lub esencję siebie do innej formy.
Withers zasugerował, że trudności ekonomiczne i izolacja społeczna stworzyły podatny grunt dla takich wierzeń, zwłaszcza w społecznościach związanych z europejskimi tradycjami ludowymi, przenoszonymi przez imigrantów. Zauważył, że podobne przypadki udokumentowano w odizolowanych częściach Pensylwanii już pod koniec XVIII wieku, pokrywając się z powstaniem sekty związanej z Gabrielem Callahanem.
Artykuł nie wzbudził większego zainteresowania. I wojna światowa zdominowała uwagę opinii publicznej. Pozostaje jedną z niewielu poważnych akademickich prób wyjaśnienia tego zjawiska i zasadnie argumentuje, że przyczyną tych zaginięć była desperacja i izolacja, a nie siły nadprzyrodzone.
Krytycy tego wyjaśnienia wskazują na to, co zostało w nim pominięte. Celowo czy nie, Withers nigdy nie odniósł się do wielokrotnie zgłaszanych anomalii fizycznych: niemożliwie kątowych luster, strukturalnie dziwacznej tkaniny, zniekształceń przestrzeni wewnątrz budynków oraz dziwnych odcisków lub form częściowych, takich jak ten na strychu Eleanor Pierce. Elementy te, jak argumentują zwolennicy, wskazują na coś wykraczającego poza rytuał czy psychologię, na coś, co oddziaływało z rzeczywistością materialną w sposób, którego nie obejmuje żadne konwencjonalne wyjaśnienie.
Sceptycy odpowiadają, że niemal każde z tych twierdzeń opiera się na relacjach z drugiej ręki, sprzed dziesięcioleci lub pochodzących od nieżyjących już źródeł. Dowody rzeczowe, jak zauważają, prawie zawsze znikały. Dzienniki, mosiężny przedmiot, metalowa skrzynka i odcisk na ścianie – wszystkie zniknęły lub rozsypały się przed niezależnym zbadaniem. Zwolennicy teorii spiskowej argumentują, że sam schemat braku dowodów jest istotny, ponieważ takie straty wydają się zbyt spójne, by mogły być zbiegiem okoliczności. Żadna ze stron nie może rozstrzygnąć tej sprawy bez dokumentów, których nikt nie jest w stanie przedstawić.
W 1928 roku profesor geologii z Uniwersytetu Tennessee opublikował artykuł, w którym odnotował niezwykłe anomalie magnetyczne w kilku miejscach występowania tzw. „niebieskiej tkaniny”, w tym w dawnej posiadłości Callahana. Jego instrumenty wykryły lokalne wahania natężenia pola, które wahały się bez wyraźnego wzorca. Opisał to tak, jakby właściwości samej przestrzeni były tam zaburzone.
Jego prośby o fundusze na głębsze badania zostały odrzucone. Jego kariera ucierpiała po tym, co koledzy uznali za badania marginalne. Sceptycy twierdzą, że odczyty mogą mieć naturalne przyczyny, takie jak złoża mineralne powszechne w regionie wydobycia węgla. Zwolennicy twierdzą, że to wyjaśnienie nie może wyjaśnić zmienności, o której mówił profesor.
W 1935 roku robotnicy budujący drogę w pobliżu dawnego stanowiska Callahan odkryli małą metalową skrzynkę zakopaną na głębokości około metra. Zawierała ona 13 próbek niebieskiej tkaniny, każda oznaczona inicjałami i datą między 1802 a 1883 rokiem. Skrzynka trafiła do powiatowego towarzystwa historycznego i zniknęła z jego zbiorów w ciągu miesiąca. Kustosz, który ją katalogował, podobno wkrótce potem zrezygnował i opuścił stan bez wyjaśnienia.
Jeden z pracowników wykopalisk zeznał później, że schował próbkę tkaniny do kieszeni przed przekazaniem pudełka. W wywiadzie z 1958 roku, będąc wówczas w podeszłym wieku i cierpiąc na zaawansowaną demencję, powiedział, że trzymanie tkaniny w domu powodowało dziwne zjawiska.
Jego słowa, jak zapisano: „Lustra już nie działają prawidłowo”. Czasami w ogóle go nie pokazują, powiedział, a czasami pokazują go zbyt wiele, stojącego w miejscach, w których nie stał.
