Chatka znajdowała się w tak głębokim zagłębieniu terenu, że nawet wiosenne słońce ledwie docierało do jej zniszczonych czasem ścian. Koń kaznodziei dwukrotnie wzbraniał się przed dalszą drogą – zwierzę położyło uszy po sobie i ruszyło naprzód dopiero wtedy, gdy Whitfield zsiadł z siodła i poprowadził je za uzdę. Gospodarstwo sprawiało wrażenie zamieszkałego: przy północnej ścianie chaty piętrzyły się narąbane drwa, a na podwórzu stała czynna studnia, przy której na poprzecznej belce wciąż wisiało wiadro. Jednak w panującej wokół ciszy było coś głęboko niepokojącego. Z komina nie unosił się dym. Na niewielkim wybiegu nie było widać żadnego inwentarza. Gdy Whitfield zawołał na powitanie, jego głos zdawał się zamierać w chłodnym marcowym powietrzu, nie wywołując nawet echa.
Podszedł do drzwi chaty i zapukał. Dźwięk był głuchy; nikt nie odpowiedział. Odczekawszy chwilę, nacisnął klamkę – drzwi nie były zamknięte. Wnętrze było ciemne i zimne, wyposażone w proste, ręcznie wykonane sprzęty. Na stole ustawiono siedem nakryć, jak gdyby rodzina przerwała posiłek i po prostu wyszła.
Wszystko jednak pokrywała warstwa kurzu, nietknięta od wielu miesięcy. Uwagę Whitfielda przykuły ciężkie drzwi w podłodze, tuż obok kamiennego paleniska. Uznał, że to piwnica – miejsce, w którym rodziny przechowywały zapasy na zimę. Ponownie zawołał, oznajmiając swoje przybycie, po czym uniósł klapę. W głąb ciemności prowadziły schody.
Z dołu buchnęło dziwnie ciepłe powietrze, niosąc ze sobą organiczną woń, której kaznodzieja nie potrafił zidentyfikować. Zapalił świecę wyjętą z torby przy siodle i ostrożnie zszedł na dół. Piwnica okazała się większa, niż przypuszczał – jej przestrzeń wykraczała daleko poza obrys chaty. A tam, ułożone na grubych warstwach słomy, spoczywały siedem ludzkich postaci.
Pierwszą myślą Whitfielda było, że natrafił na ślad jakiejś straszliwej tragedii. Ciała leżały bez ruchu, a w blasku świecy ich twarze wydawały się trupio blade. Gdy jednak podszedł bliżej, dostrzegł coś, co sprawiło, że znieruchomiał z przerażenia. Ich klatki piersiowe poruszały się – ledwie zauważalnie, może trzy lub cztery oddechy na minutę – ale wyraźnie się poruszały.
