Przyklęknął obok najbliższej postaci, kobiety w wieku około czterdziestu lat. Jej skóra była chłodna, choć nie lodowata. Gdy przyłożył palce do jej szyi, wyczuł tętno – tak powolne i słabe, że musiał liczyć przez pełną minutę, by mieć pewność, iż w ogóle istnieje. Jej powieki nawet nie drgnęły pod wpływem dotyku. Pozostawała całkowicie nieruchoma, uwięziona w stanie pomiędzy życiem a śmiercią – czymś, czego nigdy wcześniej nie widział.
Początek śledztwa
Przechodząc od jednej osoby do drugiej, Whitfield stwierdził u wszystkich ten sam, niemożliwy stan. Dwoje dorosłych i pięcioro dzieci – w wieku od około pięciu do dziewiętnastu lat – oddychało, każde miało słabo wyczuwalne tętno i nikt nie reagował na jego coraz bardziej desperackie próby wybudzenia. Ciała ułożono z wyraźną troską: dłonie spoczywały na piersiach, a głowy na złożonych kawałkach materiału.
Na półce wykutej w ziemnej ścianie znalazł skórzany dziennik. Ostatni wpis opatrzono datą 7 listopada 1834 roku. Pismo było niezdarne, lecz czytelne: „Sen nadchodzi w tym roku wcześniej. Przygotowaliśmy się najlepiej, jak potrafiliśmy. Niech Bóg wybaczy nam to, czym się staliśmy”.
Whitfield stał w podziemnej komorze przez dłuższą chwilę, próbując pojąć to, czego był świadkiem. Następnie wszedł po schodach, wsiadł na konia i ruszył do siedziby hrabstwa. Następnego ranka szeryf William Crane przybył do chaty Harwellów w towarzystwie trzech zastępców oraz lekarza hrabstwa. Po potwierdzeniu relacji Whitfielda, wszczął dochodzenie, które miało okazać się najbardziej niepokojącym śledztwem w jego karierze.
Pytanie, które nie dawało mu spokoju, było proste: jak to możliwe, że cała rodzina przetrwała w takim stanie – najwyraźniej przez lata – i nikt o tym nie wiedział?
Odpowiedź zaczęła wyłaniać się z najbardziej prozaicznego źródła. W sklepie wielobranżowym Deacona, w siedzibie hrabstwa, Crane przejrzał księgi rachunkowe właściciela, obejmujące ostatnie dwie dekady. To, co odkrył, wskazywało na tak osobliwy schemat, że początkowo uznał to za zwykły błąd w zapisach. Każdego października, niezmiennie od 1815 roku, ktoś z rodziny Harwellów zjawiał się w sklepie. Zakupy zawsze były równie obfite: setki funtów mąki, mąki kukurydzianej, solonej wieprzowiny, suszonej fasoli i przetworów owocowych – ilość wystarczająca, by wyżywić liczną rodzinę przez całą zimę, nabywana podczas jednej wizyty.
A potem – nic. Od listopada do marca, rok w rok, nie odnotowywano żadnych zakupów. „Przychodzili, wyglądając na na wpół zagłodzonych” – opowiadał szeryfowi stary Deacon. „Zazwyczaj ojciec. Byli chudzi jak szczapy, z jakimś dzikim błyskiem w oczach. Niewiele mówili; po prostu wskazywali palcem to, czego potrzebowali, płacili gotówką, ładowali towar na wóz i odjeżdżali”.
Przemiana fizjologiczna
Doktor Samuel Brennan praktykował medycynę od 30 lat, ale nic…
