z rozwiązaniem przypadku, że nie musi mieć „towaru” handlarzowi, niszczy młotkiem: „Sprzedano panu Lacerdzie za siedem centów. Niech Bóg ma iść w opiece – będzie mu to potrzebne”.
Wybuchł się śmiać. Joaquim pozostał niewzruszony; poszedł na podest, złapał łańcuch skuwający Benedity i zszedł na dół. Kobieta podążyła za nim w milczeniu, z kamienną twarzą. Pokonali trzy kilometry drogi do posiadłości – Joaquim zaleca, siedząc na grzbiecie starego, kasztanowego konia.
Benedita szła za nim, pierwotne zakuta w łańcuchy; jej stopy krwawiły od nierównej, ziemistej drogi. Przez całą drogę nie dołączono ani słowa, ani