Stwierdzili, że Burnett przyznał się do obu zabójstw i że wielka ława przysięgłych oskarżyła go o oba morderstwa. Został osadzony w więzieniu hrabstwa Gregg za kaucją w wysokości 2,5 miliona dolarów.
Opierając się na jego zeznaniach, biuro szeryfa ustaliło, że w niedzielę 28 października 2006 roku Dana przebywała na parkingu supermarketu Walmart przy Ford Street w Longview, w pobliżu trawnika i ogrodu. Próbowała sprzedawać towary z broszury klientom wchodzącym i wychodzącym. Według Burnetta, ona również do niego podeszła. Nic nie kupił, ale pozwolił jej wsiąść do swojego samochodu.
Policja później zeznała, że weszła z nim gdzieś pomiędzy Walmartem a Chick-fil-A na Loop 281. Biuro szeryfa stwierdziło, że zabił ją gdzie indziej, między 20:15 a 22:00, a Burnett w swoim zeznaniu powiedział, że udusił ją liną.
Twierdził, że zabrała mu pieniądze i że to właśnie dlatego to zrobił. Zostawił jej jednak 40 dolarów w kieszeni, jak twierdził, ponieważ to były pieniądze, które zarobiła. Następnie położył ją na stosie drewna na terenie kopalni ropy naftowej i podpalił.
Burnett nigdy nie poznał jej imienia. Najbliżej było powiedzieć detektywom, że mogła posługiwać się imieniem Ashley. Szeryf Cerliano powiedział, że informacje na temat jej tożsamości uzyskane z zeznań były ograniczone, więc biuro zwróciło się do opinii publicznej z jej rysopisem i po prostu zapytało, kim ona jest.
Danę ostatnio widziano żywą na nagraniu z parkingu przy tym Walmarcie, gdzie sprzedawała prenumeraty czasopism. Jej najlepsza przyjaciółka z liceum powiedziała później, że w pewnym momencie wyjechali z miasta, aby dołączyć do wędrownej ekipy sprzedającej czasopisma. Nikt nie ustalił, o którą ekipę chodziło, ale „The Atlantic” donosił w 2019 roku, że najprawdopodobniej w ten sposób trafiła do Teksasu.
Kiedy porucznik Hope dotarł do Amandy jesienią 2018 roku, mężczyzna, który zabił jej siostrę, przebywał już od kilku miesięcy w więzieniu hrabstwa Gregg.
Burnett nie przyznał się do winy. Amanda powiedziała gazecie z Longview, że jej rodzina będzie obecna na sali sądowej każdego dnia jego procesu. W grudniu 2019 roku obie sprawy miały trafić pod obrady ławy przysięgłych w lipcu 2020 roku. Do procesu jednak nie doszło.
Prokuratura okręgowa spędziła około ośmiu miesięcy na negocjowaniu ugody, a prokuratorzy stwierdzili, że rodziny były na nią gotowe. 15 grudnia 2020 roku Burnett przyznał się do winy za oba morderstwa. Za każde z nich otrzymał karę 50 lat więzienia, plus 50 lat za nieujawnienie się jako przestępca seksualny, wszystkie kary odsiadywane łącznie. Musi odsiedzieć 25 lat, zanim będzie mógł ubiegać się o zwolnienie warunkowe, a w ramach ugody zrzekł się prawa do apelacji.
Prokurator okręgowy stwierdził, że porozumienie oszczędziło wszystkim długiego procesu i uchroniło rodziny przed ponownym przeżywaniem koszmaru tego, co się stało. W sądzie Burnett powiedział, że chce mieć to już za sobą i że wszyscy powinni mieć już spokój.
Następnie głos zabrały rodziny. Burnett stał obok swojego prawnika i cały czas patrzył na nich, podczas gdy krewni tłoczyli się wokół każdej osoby, która wstawała, by zabrać głos.
Ciotka Felicji powiedziała sądowi, że Felicia była pracowita i otwarta, dusza towarzystwa. Jej brat powiedział, że nigdy nie poddała się rodzinie. Opowiadał o wspólnych zabawach w dzieciństwie i o tym, jak ich dzieci ciągle pytały o matkę. Powiedział Burnettowi, że następnego dnia są jego urodziny i że odtąd co roku będzie je opłakiwał, zamiast świętować.
Potem przemówiła Amanda. Powiedziała, że Dana nigdy nie pozna swoich siostrzeńców, gdy dorastają, nie stanie na ślubnym kobiercu ani nie zostanie matką. Zwracając się bezpośrednio do Burnetta, powiedziała, że nigdy mu nie wybaczy i że nie wynika to z nienawiści, ale z tego, że na to nie zasłużył.
Ostatnie 15 lat było trudne, powiedziała, spędzone na rozmyślaniu, gdzie jest Dana i czy jest bezpieczna. Zamiast tego, jak powiedziała, dostali telefon z informacją, że „jakiś potwór odebrał jej życie”.
Później prokurator okręgowy Tom Watson nazwał to czystym złem. Stwierdził, że morderstwa nie miały żadnego uzasadnienia poza tym, że Burnett była złą osobą. Dodał, że kiedy udało się ustalić jej nazwisko i porozmawiać z jej rodziną, dotarło to do osób prowadzących sprawę.
Nie wszyscy byli zadowoleni z finału. Niektórzy krewni chcieli procesu i wyrazili taką chęć, licząc na wysłuchanie jego historii. Amanda, jak powiedziała, chciała iść do sądu, bo musiała wiedzieć, dlaczego to zrobił. Potem doszło do ugody. Dla rodzin 50 lat w każdej sprawie było niewielkim pocieszeniem po stracie.
