Jego nieobecność odmieniła ten dom.
Jego miejsce przy stole było wciąż puste. Kubek leżał w szafce kilka miesięcy. I za każdym razem, gdy słyszałem hałas w ogrodzie, przez chwilę myślałem, że to on wracał z pracy.
Po pogrzebie Roberto uściskał mnie i uścisnął dłoń.
„Mamo, nie przejmuj się. Nigdy nie zostawię Cię samego. Zawsze będę przy Tobie.”
Te słowa dodały mi otuchy.
Na początku przychodził dość często. Potem liczba wizyt zaczęła spadać.
Pewnej niedzieli miałem coś do zrobienia. Znów jego żona nie czuła się dobrze. Do tego doszły zobowiązania mojego siostrzeńca, wakacje, randki i tysiąc innych powodów.
Nigdy nie wymagałam, żeby przychodził codziennie. Miał swoją rodzinę i własne życie.
Ale lata mijały, a ja zacząłem czuć się coraz bardziej niewidzialny.
Ostatni raz Roberto odwiedził mnie dwa lata temu, w Boże Narodzenie.