A do tego nie przyszedł sam.
Luca, mój siostrzeniec, przysłał mi kilka toreb z zakupami.
Został na jakieś dwadzieścia minut, z czego niemal cały czas spędził, patrząc w telefon, po czym pożegnał się, twierdząc, że musi już iść.
Gdy drzwi się zamknęły, zostawiłam zakupy w kuchni i usiadłam.
Były święta Bożego Narodzenia.
Byłam sama.
Kiedy proszenie o pomoc staje się upokarzające
Z biegiem lat dom zaczął niszczeć.
Dach wymagał naprawy, ogrodzenie było uszkodzone, a ogród – niegdyś moja chluba i radość – zamienił się w coś na kształt małego lasu.
Nie byłam już w stanie sama o wszystko zadbać.
Zaczęłam więc prosić Roberto o pomoc.
– Kochanie, czy mógłbyś w wolnej chwili zerknąć na rynnę? Kiedy pada, woda dostaje się do środka.
– Oczywiście, mamo – choć w tym tygodniu jestem bardzo zajęty. Wpadnę, jak tylko będę mógł.