Czekać.
Tydzień zamienił się w miesiąc. Miesiąc zamienił się w kolejny.
Potem próbowałem ponownie do niego zadzwonić.
„Roberto, musiałbym naprawić ogrodzenie. Nie mogę już dobrze otworzyć drzwi.”
„Mamo, dlaczego do kogoś nie zadzwonisz? Wyślę ci trochę pieniędzy”.
Ale te pieniądze nigdy nie dotarły.
I nie był to nawet temat ekonomii. Wolałabym, żeby przyszedł na godzinę, napił się ze mną kawy i po prostu zapytał, jak się czuję.
Czasami nie potrzebowałem, żeby ktoś coś naprawił.
Potrzebowałem kogoś, kto by mnie pamiętał.
Potem przybył Matteo
Matteo miał 28 lat i mieszkał w domu obok mojego.
Był spokojnym i grzecznym chłopakiem, zawsze gotowym się przywitać, gdy spotkaliśmy się na ulicy.
Któregoś popołudnia zobaczył mnie na drabinie, gdy próbowałem naprawić rynnę.
Spojrzał na mnie zmartwiony i natychmiast podszedł.
„Pani, co ty robisz? Proszę wysiąść! To niebezpieczne. Potrzebujesz pomocy?”