Zaczęłam wołać o pomoc, ale nikt mnie nie usłyszał.
Na szczęście Matteo zauważył mnie ze swojego okna.
Natychmiast wyszedł, wezwał pomoc i został przy mnie, aż przyjechała.
W kolejnych dniach, za każdym razem, gdy wracałam do domu, dbał o to, by niczego mi nie brakowało.
Przynosił mi leki, pomagał w zakupach spożywczych i sprawdzał, czy czegoś nie potrzebuję.
Pewnego razu, gdy dowiedział się, że źle spałam, przyszedł nawet następnego ranka, żeby zapytać, czy czuję się lepiej.
„Jak się dzisiaj czujesz? Czy czegoś potrzebujesz?”
To były proste słowa.
Ale nie potrafiłam sobie przypomnieć, kiedy ostatni raz ktoś zwrócił się do mnie z tak szczerą troską.
Od tamtej pory zaczął wpadać w każdą sobotę na kawę.
Siadywał w mojej staroświeckiej kuchni i rozmawialiśmy o wszystkim.
Opowiadał mi o swojej pracy, swoich projektach i wyzwaniach, z którymi musiał się mierzyć w swoim wieku.