Opowiadałam mu o Gino, o naszych podróżach, o czasach, gdy Roberto był jeszcze dzieckiem, i o przyjęciach, które urządzaliśmy w ogrodzie.
Czasami się śmialiśmy.
Innym razem siedzieliśmy w milczeniu.
A ta cisza wcale nie sprawiała, że czułam się samotna.
„Jest pani dla mnie jak babcia”.
Pewnego popołudnia, gdy Matteo spędził kilka godzin na porządkowaniu stodoły, postanowiłam zaproponować mu zapłatę.
Przygotowałam kopertę z kwotą, którą uznałam za uczciwą zapłatę za jego pracę.
Spojrzał na nią, po czym delikatnie przesunął ją z powrotem w moją stronę.
– Nie, proszę pani. Nie chcę pani pieniędzy.
Nalegałam.
– Matteo, pracowałeś cały dzień. Nie możesz mi tak ciągle pomagać za darmo.
Uśmiechnął się i odpowiedział:
– Ale pani jest dla mnie jak babcia. Zrobiłbym to samo dla własnej rodziny.
Zamarłam na kilka sekund.
Nie wiem, czy zdawał sobie sprawę z tego, co właśnie powiedział.
Dla mnie te słowa były warte więcej niż jakikolwiek prezent.