Powiedział, że trzeba poruszać się po sieci po omacku. Kiedy udało mu się stworzyć łatwą do opanowania listę, przekazał ją śledczym. Detektywi posługiwali się tradycyjnymi metodami, bazując na datach urodzenia, karalności, miejscu zamieszkania i chronologii, aby wyeliminować osoby, które nie mogły być zamieszane w sprawę. Skracali listę, aż zostało czterech mężczyzn, a tylko jeden wciąż żył.
Tajni agenci obserwowali jego dom, czekając, aż wyniesie śmieci, aby móc je przeszukać w poszukiwaniu materiału do pobrania DNA. Po kilku dniach bez śmieci na krawężniku postanowili po prostu z nim porozmawiać. Wyjaśnili sprawę i zapytali, czy odda próbkę do badań. Zgodził się.
Jego DNA nie pasowało, ale trop się na tym nie kończył. Skierował śledczych na jego dwóch braci, a jeden z nich pasował do wszystkiego. Mieszkał w odległości spaceru od domu Marise w 1964 roku i miał udokumentowaną kryminalną przeszłość.
Czy to był Albert Dennis, który pytał dziewczęta o drogę do kolonii nudystów? Czy to był Matthew Douglas, który mieszkał na ulicy Marise i został oskarżony o przestępstwa przeciwko chłopcom? Czy to był Harold Nicholas, który mieszkał przecznicę dalej i odebrał sobie życie w dniu, w którym miał zostać poddany testowi na wykrywaczu kłamstw? Czy to był Chester Conrad, który gromadził wycinki z gazet dotyczące tej sprawy? Każdy z nich miał swój moment w centrum uwagi i każdy został wykluczony.
Ostatecznie nie był to żaden z nich, ani żaden z mężczyzn wymienionych w tysiącach stron policyjnych raportów. To był ktoś, kogo śledczy spotkali już wcześniej, ktoś, kto niejednokrotnie miał styczność z organami ścigania. Nie ukrywał się. Po prostu nigdy się nie wyróżniał. Nazywał się James Paul Fort.
W chwili morderstwa Fort był 22-letnim barmanem w Hazleton. Mieszkał sześć przecznic od domu Marise, naprzeciwko cmentarza, gdzie później została pochowana. Sama praca Erica nie pozwoliła na ustalenie, że Fort był zabójcą. Policja potrzebowała dowodów, więc zrobiła coś rzadkiego i kontrowersyjnego. Złożyła wniosek o ekshumację jego ciała.
Kilka miesięcy później prawda wyszła na jaw. DNA Forta idealnie pasowało do próbki znalezionej na ubraniu Marise prawie 60 lat wcześniej. Jeden z funkcjonariuszy opisał moment otrzymania zgłoszenia:
„Nie było wiwatów. Zapadła cisza.”
Wtedy ktoś szepnął:
„Mamy go.”
Kiedy nazwisko zostało ujawnione publicznie w 2022 roku, wielu mieszkańców Hazleton zareagowało podobnie: Kto? To nazwisko nigdy nie pojawiło się na żadnej liście podejrzanych. A jednak był tam od zawsze. Fort dorastał w Hazleton i ukończył szkołę średnią Hazleton High School w 1959 roku. Na zdjęciu w albumie szkolnym wygląda jak każdy inny schludny nastolatek tamtej epoki. Podpis głosił, że interesuje się sportem, ale jego przyszłość jest niepewna.
Nie zaszedł daleko. W latach 60. i 70. mieszkał pod adresem West 14th Street 118, a później pod numerami 745 i 770 North Laurel Street, wszystkie w promieniu mili od domu Chiverelli przy Alter Street. Przyczepa kempingowa, w której kiedyś mieszkał, spłonęła w 2003 roku, długo po jego śmierci. Nigdy się nie ożenił, nie miał dzieci i nie miał stałej pracy. Dryfował i, jak wynika z dokumentów, kryła się w nim ciemność.
Fort nigdy nie pojawił się na policyjnej liście podejrzanych, ale jego twarz mogła się tam znaleźć. W 1964 roku policja opublikowała portrety pamięciowe niezidentyfikowanych mężczyzn poszukiwanych do przesłuchania w czasie morderstwa. Jeden z nich, portret pamięciowy numer trzy, przedstawiał mężczyznę, który rzekomo wszedł do domu kobiety pod fałszywym pretekstem i usiłował ją napaść. Niektórzy, którzy porównali ten portret pamięciowy ze zdjęciem Forta ze szkoły średniej, dostrzegają uderzające podobieństwo. Wiek obu mężczyzn jest zbliżony. Obaj mają ciemne, gęste, zaczesane do tyłu włosy, długą, wąską szczękę i wydatne kości policzkowe.
Nie ma sposobu, aby stwierdzić, czy to ten sam mężczyzna. Policja nigdy publicznie nie skomentowała podobieństwa między Fortem a szkicem, a porównanie jest spekulacją osób, które go wykonały, a nie ustaleniami śledczych. Sceptycy zauważają, że złożone portrety pamięciowe, sporządzone na podstawie wspomnień przestraszonych świadków, są notorycznie niedokładne, a podobieństwo do zdjęcia z albumu szkolnego z czasów nastoletnich niewiele dowodzi. Ci, którzy widzieli mecz, twierdzą, że czas, okolica i późniejsza przeszłość Forta sprawiają, że trudno odrzucić taką możliwość. Jeśli szkic rzeczywiście należał do Forta, śledczy byli o krok od złapania go prawie 60 lat wcześniej.
Niezależnie od prawdziwości szkicu, późniejsze losy Forta zostały udokumentowane. W kwietniu 1974 roku, 10 lat po śmierci Marise, policja stanowa Pensylwanii aresztowała go pod zarzutem napaści z użyciem przemocy. Według raportu, Fort zabrał 23-letnią kobietę do Capri Lounge na rogu ulic Alter i Second, niedaleko domu Chiverella. Wyszli około 4 rano, a on zaproponował jej podwiezienie do domu. Zamiast tego wjechał do lasu na Stockton Mountain, odludnego miejsca w gminie Hazle, i zgwałcił ją.
Na szczęście za nimi zatrzymała się ciężarówka. Fort spanikował i odjechał, zostawiając kobietę na rogu West Broad i Vine Street. Zdezorientowana i roztrzęsiona, natychmiast zadzwoniła na policję. Oskarżono go o wyjątkowo poważne przestępstwa, nawet jak na standardy lat 70., ale zawarł ugodę. Pozostał mu jedynie zarzut napaści zaostrzonej, a on sam wyszedł z tego z rocznym wyrokiem w zawieszeniu. Według doniesień prasowych, poważniejsze zarzuty zostały po cichu wycofane.
Po rozwiązaniu sprawy Gina Donahue Connors ujawniła wspomnienie, które prześladowało ją od ponad pięciu dekad. Miała około 9 lub 10 lat i spacerowała z przyjaciółką ulicą Alter, zaledwie kilka przecznic od miejsca, w którym Marise była ostatnio widziana, gdy podjechał biały samochód. Mężczyzna w środku wychylił się przez okno i zaprosił dziewczyny do środka:
„Chodź, podwieziemy cię.”
Gina odmówiła. Naciskał ponownie:
„Nie, nie, chodź, podwieziemy cię.”
Zaniepokojone dziewczyny pobiegły do pobliskiego sklepu i wezwały pomoc, a mężczyzna odjechał. Nikt wówczas nie powiązał tego incydentu z niewyjaśnionym morderstwem. Kiedy w 2022 roku ujawniono twarz Forta, Gina powiedziała, że nie może w to uwierzyć. Według niej to był ten sam mężczyzna.
„Moje wspomnienia są tak żywe” – powiedziała. „Wciąż się trzęsę, nawet na samą myśl o tym”.
