Przez prawie sześć dekad matka Marise, Mary, żyła z cichym bólem rany, która nigdy się nie zagoiła. To ona pocałowała córkę na pożegnanie tego ranka i to ona później płakała w ramionach męża, gdy mała, biała trumna była niesiona przez Kościół Najświętszej Krwi. Do końca życia nosiła w sobie nierozwiązany żal.
Mary była dziewiarką i gorliwą wierną, uwielbiała zakupy, rejsy i proste radości płynące z przebywania na świeżym powietrzu. Pracowała w Gistler Knitting Mill w RCA, a później pomagała w prowadzeniu rodzinnej firmy Chiverella Transportation Inc. Jej mąż, Carmen, który prowadził mały sklepik obok ich domu przy Alter Street, zmarł w 2006 roku. Nigdy nie dowiedział się, kto porwał jego córkę.
Mary zmarła w 2014 roku w wieku 90 lat, osiem lat przed tym, jak ktokolwiek poznał imię i twarz mężczyzny odpowiedzialnego za tę śmierć. Żadne z rodziców nigdy nie przestało być rodzicami Marise, a rodzina nigdy nie przestała wierzyć, że ktoś kiedyś odkryje prawdę. Mieli rację. Trudno im było przypuszczać, że ktoś taki będzie nastolatkiem z New Jersey.
W lutym 2020 roku policja stanowa Pensylwanii otrzymała e-mail, który na pierwszy rzut oka prawdopodobnie wydawał się nieco dziwny. Pochodził od 18-letniego studenta pierwszego roku, Erica Schuberta:
„Cześć, mam na imię Eric. Zajmuję się badaniami genealogicznymi. Widziałem niewyjaśnioną sprawę Marise Chiverelli i niezidentyfikowanego DNA. Mogę pomóc.”
Eric nie pracował w FBI. Nie miał doktoratu. Nie był nawet na tyle dorosły, żeby zamówić drinka. Miał jednak bystry umysł analityczny i talent do organizowania informacji. Niektóre sprawy rozwiązywał w mniej niż 10 minut, a inne zajmowały mu miesiące. Dla niego nigdy nie liczyła się szybkość. Liczyła się precyzja.
Już jako dziecko mózg Erica działał inaczej. Nie ograniczał się do zapamiętywania faktów. Organizował je i katalogował. Matka zapoznała go z genealogią, żeby miał zajęcie w domu, i w ciągu dwóch tygodni nabrał wprawy. Zaczął dla zabawy tworzyć drzewa genealogiczne, najpierw swoje, potem sąsiadów, a na końcu obcych. Do osiemnastego roku życia poświęcił 10 lat na doskonalenie tej umiejętności.
Chciał rozwiązywać prawdziwe zagadki. Szansa nadarzyła się tuż przed ukończeniem liceum, kiedy policja w Pensylwanii zwróciła się do niego z prośbą o pomoc w sprawie, o której wciąż nie chce mówić. Rozwiązał ją i to przypieczętowało jego los. Jego drogą stała się genealogia kryminalistyczna. W lutym 2020 roku zaczął kontaktować się z wydziałami w całym kraju.
Jeden z tych e-maili trafił do skrzynki odbiorczej funkcjonariusza Anthony’ego Petrosky’ego z policji stanowej Pensylwanii, który oferował Ericowi bezpłatne usługi. Zawierał link do jego strony internetowej, na której można było zapoznać się z historią jego pracy, opiniami byłych klientów oraz zdjęciem samego Erica. Petrosky wspominał później swoją reakcję w wywiadzie dla Bloodline Detectives:
„Nie chcę przez to okazać braku szacunku, ale wyglądał jak dziecko”.
Petrosky zastanawiał się, czy to prawda, ale postanowił dać chłopakowi szansę i zaprosił go na rozmowę kwalifikacyjną. Eric potraktował to jak rozmowę o pracę. Nie próbował zaimponować im słowami. Przyniósł rezultaty, w tym referencje z dwóch różnych wydziałów policji, którym już pomagał. Powiedział dwóm śledczym wprost:
„Mogę pomóc rozwiązać tę sprawę.”
Petrosky powiedział, że nie odebrał tego jako arogancji, lecz jako pewność siebie. Dostrzegł coś imponującego w 18-latku, który pojawił się w kawiarni, pijąc sok jabłkowy, wręczając CV i próbki swoich prac. Pod koniec uwierzyli, że Eric to prawdziwy talent. Po raz pierwszy od dawna nadzieja miała twarz i imię.
Nie przekazali mu całej dokumentacji sprawy, ale dali mu to, co najważniejsze: częściową próbkę DNA podejrzanego i kilka potencjalnych dopasowań. To wystarczyło na początek w zupełności. Próbka pochodziła z miejsca zbrodni w 1964 roku, z płynu ustrojowego pozostawionego na ubraniu Marise. Była przechowywana przez dekady, ale nigdy nie pasowała do nikogo w bazie danych CODIS.
Eric nie potrzebował, aby zabójca znajdował się w bazie danych. Umożliwiły to nie tylko jego umiejętności i determinacja, ale także nauka i technologia. Kiedy Marise została zamordowana, testy DNA nie istniały. Dopiero w 1986 roku dowody DNA zaczęto wykorzystywać w sądach, a nawet wtedy technologia była prymitywna. W latach 2010. genealogia sądowa to zmieniła, umożliwiając śledczym śledzenie DNA poprzez rodziny i docieranie do osób, które nigdy nie popełniły przestępstwa, ale były spokrewnione z kimś, kto je popełnił. Był to obszar prawa karnego, który był niewyobrażalny na początku śledztwa.
Eric przesłał profil do GEDmatch i Family Tree DNA, baz danych wykorzystywanych przez osoby budujące drzewa genealogiczne. Nagle zobaczył tysiące częściowych dopasowań, nie krewnych w linii prostej, ale dalekich kuzynów, praprawnuków kogoś, z kim morderca również był spokrewniony. Każdą osobę na liście należało zbadać indywidualnie. Gdzie mieszkała? Kim byli jej dziadkowie? Czy ich drzewa genealogiczne pokrywały się z innymi? Jeśli dwa częściowe dopasowania miały wspólnego przodka, morderca prawdopodobnie również pochodził od tego przodka.
Eric, jeden po drugim, budował drzewa genealogiczne, łączył kuzynów, odkrywał wspólne linie i eliminował ślepe zaułki, śledząc małżeństwa, narodziny i rodzeństwo. Były setki imion i dziesiątki fałszywych początków. To było jak próba znalezienia jednej osoby w lesie, obserwując cienie. Jak to ujął Eric:
„To nie tylko nauka. To instynkt.”
